Nie barwy, które niesie wiatr

Wiek XXI, Wrocław. W czasach licealnych tworzyli grupę znajomych, obecnie komunikują się ze sobą sporadycznie, przywiązani do swoich życiowych ról: archaicznie bezwzględnych przedsiębiorców, hipisów dziedziców, konformistycznych pracowników korporacji, rodziców. W obliczu przemijającej młodości ich losy przetną się jeszcze raz, doprowadzając do konfrontacji sił, o których istnieniu nie mieli pojęcia. W tym samym czasie w Iwano-Frankiwsku Wiera Wiaczesławiwna, pracownica sklepu mięsnego, podejmuje decyzję o rozpoczęciu poszukiwania lepszego życia w sąsiednim kraju. A że jeden z naszych szkolnych znajomych prowadzi akurat agencję zatrudnienia... Nie barwy, które niesie wiatr to opowieść o pokoleniu bez przepisu na życie, sformatowanym i wychowanym przez polski raczkujący kapitalizm lat 90. XX wieku. Opowieść sarkastyczna, empatyzująca, ale również gorzka i wulgarna. Idiosynkratyczna jak ludzie, których opisuje.