# Lektury subwersywne. Filozoficzne eseje o literaturze i sztuce. Kant, Derrida, Lacan, Freud i inni

Canonical: https://www.bookquiver.com/pawel-dybel/pl/lektury-subwersywne-filozoficzne-eseje-o-literaturze-i-sztuce-kant-derrida-lacan-freud-i-inni/9788324238026

![Lektury subwersywne. Filozoficzne eseje o literaturze i sztuce. Kant, Derrida, Lacan, Freud i inni](https://quivercdn.com/covers/universitas/pawel-dybel/lektury-subwersywne-filozoficzne-eseje-o-literaturze-i-sztuce-kant-derrida-lacan-freud-i-inni_978-83-2423-802-6-49465212.jpg?v=2026-09-05%2006%3A16%3A57)

- Book: [Lektury subwersywne. Filozoficzne eseje o literaturze i sztuce. Kant, Derrida, Lacan, Freud i inni](https://www.bookquiver.com/pawel-dybel/pl/lektury-subwersywne-filozoficzne-eseje-o-literaturze-i-sztuce-kant-derrida-lacan-freud-i-inni) ([Lektury subwersywne. Filozoficzne eseje o literaturze i sztuce. Kant, Derrida, Lacan, Freud i inni.md](https://www.bookquiver.com/pawel-dybel/pl/lektury-subwersywne-filozoficzne-eseje-o-literaturze-i-sztuce-kant-derrida-lacan-freud-i-inni.md))
- Authors: [Paweł Dybel](https://www.bookquiver.com/pawel-dybel)
- Publisher: Universitas
- ISBN: 978-83-2423-802-6
- Pages: 296
- Published: 2022-07-25
- Language: pl_PL
- Binding: Softcover

## Description

Lektury subwersywne to lektury przekorne, w których teksty czyta się „ pod włos”, wskazując na to, że zawarty w nich sens nie do końca pokrywa się z intencjami ich autorów. Jest on w pewnym sensie „ mądrzejszy” od tego, co zamierzali powiedzieć, i często nie daje się z tym pogodzić. Efektem tego typu lektury jest przemieszczenie sensu tekstu, jego radykalne przewartościowanie. Tę przewrotną strategię interpretacyjną Dybel obiera zarówno w odniesieniu do wybranych filozoficznych tekstów Gadamera, Kanta, Derridy i Lacana, jak i do tekstów literackich Szekspira, Kafki, Schulza i Gombrowicza. Wyrafinowanie takiej strategii polega na tym, że starając się z dużą precyzją zrekonstruować sens tych tekstów, dociera do jego ukrytych założeń, co każe mu poza ów sens wykroczyć i ukazać go w nowym świetle. Jeśli więc dokładnie przyjrzymy się estetyce Kanta, okazuje się, że ‒ wbrew temu, co twierdzi Gadamer ‒ pojęcie piękna jest w niej ściśle powiązane z tym, co etyczne; przeformułowana przez Derridę relacja między ergonem i parergonem dzieła, przemieszczona na plan ludzkiej egzystencji, wskazuje na zdumiewające pokrewieństwo doświadczenia piękna z doświadczeniem śmierci; twierdzenie Felman, że literatura jest ślepą subwersywną plamką psychoanalizy, implikuje między nimi relację kolistą, w której inspirują się nawzajem; zablokowane pragnienie Hamleta nie bierze się stąd, że – jak sugeruje Freud ‒ chce on zająć miejsce ojca przy matce, ale stąd, że nie jest ona zdolna do żałoby po zamordowanym mężu; okrutny sposób, w jaki w Procesie Kafki funkcjonuje prawo, nie wynika z jego deformacji, ale z samych podstaw prawa pozytywnego, ukształtowanego w tradycji europejskiej. Na podobne paradoksy możemy wskazać, przyglądając się bliżej motywom mesjańskim w prozie Schulza czy toposowi „ gęby” u Gombrowicza. Nasz tradycyjny sposób lektury tych tekstów zatem się załamuje i oto nagle skonfrontowani jesteśmy z całkiem nowymi pytaniami.