Encyklika Magnifica humanitas

Wspaniałe człowieczeństwo stworzone przez Boga staje dziś wobec decydującego wyboru: wznieść nową wieżę Babel albo  budować miasto, w  którym Bóg i  ludzkość zamieszkują razem. Każde pokolenie otrzymuje w  dziedzictwie zadanie nadania kształtu swoim czasom: doprowadzenia do dojrzewania dziejów jako przestrzeni, w  której godność każdej osoby będzie otoczona troską, będzie umacniana sprawiedliwość, a  braterstwo stanie się możliwe. Nad każdą jednak  epoką wisi ryzyko budowania świata nieludzkiego i  jeszcze bardziej niesprawiedliwego. Tam, gdzie ludzkości grozi utrata własnego oblicza, my, chrześcijanie, wznosimy oczy ku Bogu, który stał się ciałem, wiedząc, że „ misterium człowieka wyjaśnia się prawdziwie jedynie w  misterium Słowa Wcielonego”. To wspaniałe człowieczeństwo w  Jezusie Chrystusie staje się Drogą, Prawdą i  Życiem, otwierając każdemu z  nas drogę wzrastania ku pełni... Z tą samą wiarą, jaką miała Maryja, stańmy się tkaczami nadziei w  naszym świecie, dzieląc się tym, kim jesteśmy i  co posiadamy, tak aby pośród nas wzrastała obecność Jezusa i  kształtowało się Jego Królestwo. W pokornej wierności każdego dnia również epoka AI może stać się czasem, w  którym Duch Święty doprowadza do dojrzałości cywilizację miłości w  naszym życiu: Pan nadal czyni wszystko nowe i  pozostawia każdej epoce otwartą możliwość, by stała się historią zbawienia w  świetle Wcielenia. Zawierzam to pragnienie Matce Chrystusowej, Niewieście Magnificat, aby towarzyszyła naszym krokom w  zmieniającej się teraźniejszości i  strzegła w  każdym z  nas ufności pokładanej w  Ewangelii, tak abyśmy mogli dawać świadectwo o  pięknie wspaniałego człowieczeństwa, w  którym mieszka Bóg. Dano w  Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 15 maja 2026, w  drugim roku mego Pontyfikatu. Leon PP. XIV