Widma mojego życia. Pisma o depresji, hauntologii i utraconych przyszłościach

Żyjemy w świecie nawiedzanym przez widma przyszłości, które się nie ziściły. Muzyka, film i literatura nieustannie recyklingują estetyki minionych dekad, nie oferując nowych form twórczych. Rzeczywistość późnego kapitalizmu oznacza stagnację. W swych esejach Mark Fisher próbuje zrozumieć, dlaczego współczesność wydaje się zamknięta w pętli nieustających powrotów, a nowe wizje przyszłości stały się niewyobrażalne. Łączy osobiste doświadczenia z refleksją filozoficzną i dowodzi, że wszechobecna depresja jest syndromem społecznym i politycznym. Szuka śladów utraconych przyszłości w dziełach Davida Peace’a, Johna Le Carré, Christophera Nolana, Joy Division, Buriala czy Stanleya Kubricka.