Poza dobrem i złem

W bezliku przeciwieństw gubi się wszelką orientację (" Czy jest jeszcze jakieś " na górze" i jakieś " na dole"?"). A sam Nietzsche rzeczywiście staje się " dynamitem" (" Nie jestem człowiekiem, jestem dynamitem"),który eksploduje na naszych oczach i dzięki naszym oczom, wszystko rozrywając, rozrzucając (" Czy nie spadamy bez ustanku? W tył, w bok, wprzód, we wszystkie strony?"). W wyrwie pośród wszystkiego - i w wyrwie po oczach, bosko zwanej oczodołami - ukazuje się nic (" Czy nie błądzimy jak przez nieskończoną nicość?"),ukazuje się najbardziej pierwotne i źródłowe przeciwieństwo: istnienia i nicości.