Szekspir

Giuseppe Tomasi di Lampedusa (1896-1957) z końcem 1953 roku, nie będąc jeszcze autorem głośnego, wydanego pośmiertnie " Lamparta", zaczął pisać własną, oryginalną historię literatury angielskiej. Impulsem do jej napisania stały się prywatne wykłady, które Lampedusa wygłosił dla zaprzyjaźnionych studentów uniwersytetu w Palermo. Traktował je jako terapię psychiczną, pozwalającą mu wydobyć się ze stanu wyczerpania nerwowego i długotrwałego przygnębienia, którego powodem było zrujnowanie przez alianckie naloty bombowe wiosną 1943 rodzinnego pałacu w Palermo i śmierć w roku 1946 matki, Beatrice, z którą od dzieciństwa czuł się szczególnie mocno związany. Roczny cykl wykładów (od grudnia 1953 do stycznia 1955 roku) został podzielony na pięć części, z zachowaniem porządku chronologicznego; wyjątek stanowiła część pierwsza, poświęcona niemal w całości Szekspirowi, którego Lampedusa uważał za " najchlubniejsze imię w dziejach ludzkości". Żona pisarza wspominała, że Lampedusa " nigdy nie wyjeżdżał z domu, nie zabierając z sobą jednego z tomów Szekspira, u którego szukał pocieszenia, kiedy spotykało go coś przykrego".