Miejscowe znieczulenie

Powieść " Miejscowe znieczulenie" ukazała się w Niemczech w roku 1969, pomiędzy najważniejszymi dziełami Güntera Grassa: w kilka lat po Trylogii Gdańskiej (" Blaszany bębenek", " Kot i mysz", " Psie lata"),na kilka lat przed " Turbotem". Był to okres wytężonej aktywności politycznej autora, który w owym czasie zaangażował się głęboko w kampanię wyborczą niemieckiej socjaldemokracji i jej przywódcy - późniejszego kanclerza - Willy Brandta. W " Miejscowym znieczuleniu" Grass opisuje ówczesny stan ducha Niemców: poczucie zastoju, oczekiwanie zmiany, bezkompromisowy bunt młodości i sceptycyzm wieku dojrzałego. Pojawiają się też echa lat wojny i hitleryzmu - częsty u pisarza motyw nieprzezwyciężonej przeszłości. Bohater powieści, Eberhard Starusch, czterdziestoletni profesor berlińskiego gimnazjum, cierpi z powodu bólu zębów i musi poddać się długotrwałemu leczeniu. Fotel dentystyczny staje się u Grassa sofą psychoanalityka. W ciągu kolejnych wizyt Starusch przeprowadza rozrachunek z życiem własnym i całej swojej generacji, bilansując porażki, zaniechania i frustracje. Będąc w młodości buntownikiem sympatyzuje z buntem młodych, ale sam już nie jest do niego zdolny: przystosował się do otaczającego świata, jego wrażliwość i wola działania zostały w imię tzw. zdrowego rozsądku " miejscowo znieczulone". Czy trwale i nieodwracalnie?