Po co ci szczęście, jeśli możesz być normalna?

Tytułowe słowa wypowiedziała do autorki przybrana matka, która wypełnia strony tej książki niczym wszechwładna bogini. To chyba najbardziej osobiste i poruszające dzieło Winterson, napisana bez cenzury autobiografia. Podróż w głąb szaleństwa i z powrotem, którą autorka odbyła w poszukiwaniu biologicznej matki; opowieść o dorastaniu w przemysłowym miasteczku podlegającym drastycznym przemianom; o dążeniu do szczęścia, o książkach, które uratowały jej życie i zaprowadziły ją na uniwersytet oksfordzki. Siła emocjonalna tej książki poraża i sprawia, że pozorny brak pisarskiej wirtuozerii wydaje się autorskim podstępem. Dążenie do szczęścia – ja do niego dążyłam i wciąż dążę - nie jest tym samym, co bycie szczęśliwym – który to stan jest moim zdaniem czymś krótkotrwałym, zależnym od okoliczności i lekko słoniowatym. Jeśli świeci słońce, stań w nim – o tak, o tak, o tak. Szczęśliwe chwile są czymś wspaniałym, ale szczęśliwe chwile mijają – muszą – bo czas mija. Dążenie do szczęścia jest bardziej nieuchwytne; trwa całe życie i nie przyświeca mu cel. (…) To dążenie to nie jest wszystko albo nic – to wszystko i nic. Jak każda opowieść o poszukiwaniach. Dążenie do szczęścia – ja do niego dążyłam i wciąż dążę - nie jest tym samym, co bycie szczęśliwym – który to stan jest moim zdaniem czymś krótkotrwałym, zależnym od okoliczności i lekko słoniowatym. Jeśli świeci słońce, stań w nim – o tak, o tak, o tak. Szczęśliwe chwile są czymś wspaniałym, ale szczęśliwe chwile mijają – muszą – bo czas mija. Dążenie do szczęścia jest bardziej nieuchwytne; trwa całe życie i nie przyświeca mu cel. (…) To dążenie to nie jest wszystko albo nic – to wszystko i nic. Jak każda opowieść o poszukiwaniach.